Menu

Indywidualne programy wychodzenia z bezdomności

Indywidualny program wchodzenia z bezdomności

Forma pracy socjalnej, mająca na celu stworzenie planu działania z osobą bezdomną, wspomagająca ją w procesie wychodzenia z bezdomności.

W art. 49 ustawy o pomocy społecznej jest mowa, że:

  1. Osoba bezdomna może zostać objęta indywidualnym programem wychodzenia  
    z bezdomności polegającym na wspieraniu osoby bezdomnej w rozwiązywaniu jej problemów życiowych w szczególności rodzinnych i mieszkaniowych oraz pomocy  w uzyskaniu zatrudnienia.
  2. Indywidualny program wychodzenia z bezdomności jest opracowywany przez pracownika socjalnego ośrodka pomocy społecznej wraz z osoba bezdomną  
    i podlega zatwierdzeniu prze kierownika ośrodka.
  3. Jeśli osoba bezdomna przebywa w schronisku lub w domu dla bezdomnych indywidualny program wychodzenia z   bezdomności może być przeprowadzony przez pracownika zatrudnionego w tej placówce, z zastrzeżeniem ust. 5.
  4. Realizatorem indywidualnego programu wychodzenia z bezdomności  
    w przypadku, o którym mowa w ust.3 jest schronisko lub dom dla bezdomnych.
  5. Jeżeli indywidualny program wychodzenia z bezdomności wykracza poza będące w dyspozycji placówki środki pomocy lub zachodzi konieczność lub zachodzi konieczność objęcia osoby bezdomnej ubezpieczeniem zdrowotnym, podlega on zatwierdzeniu prze kierownika ośrodka pomocy społecznej. W takim przypadku  w programie wykazuje się podmioty odpowiedzialne za realizację poszczególnych postanowień programu.        
  6. Indywidualny program wychodzenia z bezdomności powinien uwzględniać sytuacje osoby bezdomnej oraz zapewnić szczególne wsparcie osobie aktywnie uczestniczącej w wychodzeniu z bezdomności.
  7. Indywidualny program wychodzenia z bezdomności stosownie do potrzeb osoby bezdomnej może uwzględnić wszelkie środki pomocy, jakimi dysponuje ośrodek pomocy społecznej realizujący program.
  8. Za osobę bezdomną objętą indywidualną programem wychodzenia z bezdomności ośrodek opłaca składkę na ubezpieczenie zdrowotne na zasadach określonych  w przepisach o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych.   

Osoba Bezdomna to według ustawy o pomocy społecznej z dn. 12 marca 2004 r., osoba niezamieszkująca w lokalu mieszkalnym w rozumieniu przepisów o ochronie praw lokatorów i mieszkaniowym zasobie gminy i niezameldowana na pobyt stały, w rozumieniu przepisów o ewidencji ludności, a także osoba niezamieszkująca w lokalu mieszkalnym i zameldowana na pobyt stały w lokalu, w którym nie ma możliwości zamieszkania.

W świetle obowiązujących przepisów do udzielenia pomocy osobie bezdomnej zobowiązana jest gmina ostatniego miejsca zameldowania tej osoby na pobyt stały (art. 101 ust. 2 ustawy z dn. 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej). W przypadkach szczególnie uzasadnionych sytuacją osobistą osoby ubiegającej się o świadczenie oraz w sprawach niecierpiących zwłoki, właściwą miejscowo jest gmina miejsca pobytu osoby ubiegającej się o świadczenie. Gmina właściwa ze względu na miejsce zamieszkania albo na ostatnie miejsce zameldowania tej osoby na pobyt stały jest obowiązana do zwrotu wydatków gminie, która przyznała świadczenie w miejscu pobytu. (art. 101 ust. 3,7 w/w ustawy).

Pomoc świadczona na rzecz osób bezdomnych przez Centrum Pomocy Społecznej obejmuje: pomoc pieniężna (świadczona zgodnie z ustawą o pomocy społecznej), pomoc niepieniężna, pomoc rzeczowa (np. skierowanie do magazynu PKPS po żywność, odzież, środki czystości), praca socjalna (pomoc w uzyskaniu miejsca w noclegowni lub w schronisku, pomoc w wyrobieniu dokumentu tożsamości, pomoc w poszukiwaniu pracy, pomoc w podjęciu leczenia odwykowego i  terapii, pomoc psychologiczna, pomoc w załatwianiu spraw urzędowych, pomoc w uzyskaniu pomocy medycznej), potwierdzenie prawa do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (zgodnie z przepisami ustawy z dn. 27 sierpnia 2004r o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych), działania interwencyjne.